اقدام شایسته دولت در زمینه انتخاب یک محقق علوم انسانی به عنوان سرپرست وزارت علوم



اقدام دولت در یکصدمین سال تاسیس دارالمعلمین و انتخاب یکی از محققان حوزه علوم انسانی به سمت سرپرستی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری موجب خرسندی اساتید دانشگاه شده است.

بر اساس اخبار اعلام شده، هفته گذشته حسن روحانی بدون معرفی وزیر علوم، تحقیقات و فناوری سرنوشت کابینه دوازدهم را در مجلس شورای اسلامی رقم زد.

اینکه این رویکرد در جامعه دانشگاهی موجب ایجاد بحث‌های فراوانی شده است ولی از سوی دیگر انتخاب دکتر سید ضیا هاشمی پژوهشگر، استاد دانشگاه و معاون فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری به سرپرستی این وزارتخانه موجب خرسندی جامعه دانشگاهی خواهد شد.

به گفته بهروز رشیدی عضو هیات علمی و کارشناس ارشد فرهنگی جهاد دانشگاهی، این اقدام رییس جمهور موجب خرسندی جامعه دانشگاهی خواهد شد؛‌ چراکه پس از مدت‌ها یکی از اعضای محققان حوزه علوم انسانی به این سمت منصوب شده است.

وی این اقدام دولت در یکصدمین سال تاسیس دارالمعلمین را به فال نیک می‎گیرد.

رشیدی، با ارسال یادداشتی به خبرگزاری ایسنا رویکر دولت در این زمینه را اینگونه بیان می‌کند:

«در روزهایی که وزرای دولت در تکاپوی کسب رای اعتماد از مجلس بودند برای دقایقی کوشیدم تا  جدولی از استادان و نخبگان درون و بیرون دانشگاه را در ذهن ترسیم کنیم تا با محاسبه‌ سرانگشتی دریابم در آینه‌ حدسیات و تلقیات هر گروه از چه واکنشی نسبت به نبود نام وزیر علوم تحقیقات و فناوری پدیدار می‌شود.

برای لحظاتی حسی از تاسفی دامنه‌دار تمام این تصویر را در ورای اندوهی دیرسال فرو می‌برد. کیست که نداند که این گونه پیشامدها اگر برای مصادر امور سیاسی و دولتی امری عادی تلقی شود برای جامعه صبور و سربلند علمی و دانشگاهی کشور مسبب تکدر است. خاصه آنکه وقتی فرد منتخب ملت خود دارای حصه و حشمت دانشگاهی است و از منزلت و مرتبت والای ایشان بسیار گفته و در حضور استادان عهد بسته که دانشگاه مسأله اولش باشد.

ای کاش گروه گرداننده‌ امور کابینه برای لحظاتی خود را در برابر این پرسش می‌گذاشتند که براستی نبود نامی برای وزیر علوم آن هم در سایبریزاسیون این دنیای هزار پیچ مدرن اطلاعات و دانش در حال تغییر ثانیه‌ای چگونه قابل تعبیر و تأویل است؟ براستی مردان نخست اداره کشور کماکان حل و رفع  این بخش از مسائل کشور را  دیر نشدنی می‌پندارند؟! آیا سکان داران امور جاری کابینه جامعه دانشگاهی کشور را تا به این اندازه ساده انگار فرض می‌کنند که باور کنند این تاخیر یعنی جستجو و اهمیت دادن بیشتر؟ آیا مسأله وزارت علوم قرار نیست از قاب تلبیس و سیاست‌زدگی خارج شود؟

بی‌گمان برای جمعیت اصلی دانشگاهیان کشور ارزش طیف و گروه و جناح سیاسی همچون حباب روی آب است و برای آنها اصل مسأله حل و رفع مسائل و گشایش گره‌ها و امحاء تصاویر و واقعیات اندوه‌ زای کنونی است. حاصل سخن اینکه  دنیای نوین دانش و آموزش دنیای رقابت در کسری از صدم ثانیه است و در هر صدم ثانیه بر سرعت تحول و تغییر علمی و فنی خود می‌افزاید.

چنین دنیایی منتظر استخاره‌ ارباب و اعوان هیچ کابینه و دولتی نمی‌ماند و پیش‌ می‌رود و از عقب مانده‌ها حتی نگاه را دریغ می‌کند. در یک عبارت صریح و ساده باید مجدانه از متصدیان دولت خواست تا برای لحظاتی سر از دایره‌ مسائل کم‌ بهای ناتمام بردارند و به اصل مسائل کشور به ترتیب اولویت واقعی نگاه کنند.

نکته دیگر را از زاویه‌ نگاه شمار بسیاری از مردان و زنان حاضر و ناظر و نگران دانشگاه و کیان آموزش عالی بیان می‌کنم. نه فقط برای کسانی که سال‌های عمر خود را در فضای دانشگاه‌ها سپری ساخته‌اند و نه فقط برای مدیران ارشد دولت بلکه برای هر یک از نخبگان و مردان و زنان دانش آموخته در داخل یا خارج که این سال‌ها هریک به فراخور، گردونه‌ای از دستگاه عظیم اداره کشور را کارگردانی می‌کنند، همواره مسأله بزرگی تحت عنوان «وضعیت دانشگاه» مطرح بوده است.

این افراد هیچگاه در نگریستن به مسائل اصلی دانشگاه گرفتار بخشی‌نگری و خودگرایی و تحزب و دسته‌آرایی نمی‌شوند و نوعا به دلیل زاویه‌ دید بالا به مسائل سیاسی و جناحی وقعی ننهاده و نوعا فردگرا و فردنگر و فرد محور هم نیستند.آنها بخوبی می‌دانند که دانشگاه اگر دانشگاه باشد هیچگاه یک فرد و یک گروه قادر به کجراهی و نصیب‌افزایی خود نمی‌‍‌شوند.

شاید به دلیل همین روحیه والا و پیش‌رو بوده که در چند روز گذشته در ساحت فضای مجازی بسیاری از دانشجویان نخبه و استادان و شخصیت‌های رشته‌های علمی و فنی از اینکه برای اولین بار بعد از انقلاب زمزمه اعطای کرسی وزارت علوم به یک استاد جوان از علوم انسانی مطرح شد خرسندی خود را آشکار کردند. حقیقتا برای دانشگاهیان راستین هیچ اهمیتی ندارد که آن استادان جوان منتسب به چه گروه و جناحی است. آنها فقط و فقط به تأمین نیازهای علمی و دانشگاهی و سربلندی دانشگاه می‌اندیشند.

انتخاب یکی از استادان جوان علوم انسانی به عنوان سرپرست وزارت علوم معنای حاوی وجوه مثبتی است؛ زیرا امسال در حال سپری کردن یکصدمین سال جلوه‌گری علوم انسانی در سطح آموزش دانشگاهی هستیم . یعنی با احتساب سال ۱۲۹۶ به مثابه سال تأسیس دارالمعلمین مرکزی که بعدها دارالمعلمین عالی به آن افزوده شد امسال صدسال از عمر علوم انسانی دانشگاهی می‌گذرد. روشن است که بعدها در سال ۱۳۱۳ که قانون تأسیس دانشگاه به تصویب مجلس شورای ملی رسید 6 دانشکده برای تشکیل دانشگاه پیش بینی شد که دانشکده علوم انسانی یکی از آنها بود.

استادان این حوزه از همان سال‌های شکل‌گیری و تکوین نظام آموزش عالی در ایجاد رشته‌ها و توسعه دانشگاه در تمام رشته‌ها و زمینه‌ها همواره حضور مستقیم و جدی داشته‌اند و برای کیان دانشگاه و علم و آموزش بسیار بسیار کوشش کرده‌اند و این برای  بسیاری از استادان علوم و مهندسی و دیگر رشته‌ها علوم انسانی موضوعی فراتر از یک رشته دانشگاهی قلمداد می‌شود.

این تقارن را به فال نیک گرفتیم و خطاب به جناب دکتر روحانی که اقدام به معرفی یک استاد جوان علوم انسانی کرده است،  می‌گویم:

ای که انگشت نمایی به کرم در همه شهر

وه که در کار غریبان عجبت اهمالیست

بعد از اینم نبود شائبه در جوهر فرد

که دهان تو در این نکته خوش استدلالیست

مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد

نیت خیر مگردان که مبارک فالیست

از خداوند بزرگ سربلندی آحاد دانشگاهیان را مسئلت کرده و آرزو می‌کنیم در آینده‌ای نه چندان دور شاهد ظهور دانشگاه ایرانی آبرومند و سرافراز باشیم.

در گمان من کوتهی و کاستی و ناراستی برای ایرانی و مسلمان گنجیدنی نیست و به زلالی دل، یقین قلبی دارم که عمر سوداگران سیاست زده کوتاه است و آنچه ماندنی و نامیراست. همین عشق و اراده‌ و ایمانی است که از یک جوان ساده شهرستانی یک محسن حججی می‌سازد که به یک اشارت چشم در یک تصویر ساده هزاران میلیارد دلار و یور سرمایه‌گذاری سیاستمداران داعش‌اندیش مفلوک را باد هوا می‌کند. این ملت و این جوانان عجیب بی بدیل و بی نمونه اند به حرمت ایشان در اداره این سرزمین کوتاهی نکنیم».

انتهای پیام



منبع خبر

It's only fair to share...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *